@ Phangan

เฮ้อออออออออออ............

ขอชั้นถอนหายใจยาวๆสักเฮือกเถอะนะ

เพราะตอนนี้มันป่วยใจจริงๆ

นังฝรั่งน้อยของชั้นกำลังจะเดินทางไปทำงานที่บางกอก

จะไปเป็นหนุ่มเมืองซะแล้ว

ชั้นกอดนังฝรั่งน้อยที่ไร น้ำตามันพาลจะจุกอกเอาซะทุกที

ถึงมันจะกวนตีนบ้างบางครั้ง แคร์กันมั้ง ไม่แคร์มั้ง ชั้นก็ว่าน่ารัก

ให้ตายเหอะๆ ทำไมพระเจ้าให้ชั้นมีความสุขได้สั้นนัก

ผช.ที่ร้องน้ำตาไหลพรากให้ชั้นเห็นได้ รู้สึกผูกพันธ์ชะมัดเลย

ตอนนี้ถ้าชั้นขอพรได้ ชั้นขอแค่ข้อเดียว

"ขอให้ทุกระยะวินาที ที่อยู่ด้วยกัน ขอให้นังฝรั่งน้อยของชั้น

จดจำเอาไว้ได้สักนาทีก็พอ ขอแค่ให้จดจำชั้นได้ก็พอ"

บ้าเอ๊ย!ทำไมต้องหลงรักเด็กด้วยว่ะเนี๊ยะ

แต่ชั้นเกลียดความสัมพันธ์แบบนี้ที่สุด

ที่ต้องรักษาทั้งระยะห่างและความสัมพันธ์ไปด้วยกัน

มันไม่เวิร์ค บอกได้คำเดียวว่าไม่เวิร์ค ชั้นทำใจ

บอกไปแล้วว่า "ไปอยู่บางกอก ยูก็จะเจอผญ.อย่างที่ยูชอบมากมาย

ขอแค่อย่างเดียว ขอให้เรายังเป็นเพื่อนกันได้ และยังคงอยากไปลาว

กับชั้นได้เหมือนเดิม แค่นี้แหละ"

มันไม่เวิร์คก็แค่ต้องยอมรับความล่ะนะ จะไปทำอะไรได้ บ้าชะมัด!

พิมพ์ไปน้ำตาจะไหล ทำไมชั้นต้องชอบแกได้ขนาดนี้ว่ะ

นังฝรั่งน้อย ปีโป้เอ๊ย T_T